Αναρωτιέμαι… 

Ποιο είναι το χαμηλότερο σημείο που μπορεί να φτάσουν κάποιοι από αυτούς που ασχολούνται με την πολιτική. Σήμερα, μια μέρα που η Ελλάδα θα έπρεπε να πενθεί βουβά την απώλεια των τελευταίων και ωραιότερων πνευμόνων πράσινου που της είχαν απομείνει, το μόνο που βλέπει κανείς είναι επιτήδειους να … “πιάνουν πόρτα για το χειμώνα”.

“Τους έπιασαν στον ύπνο”, ήταν το χθεσινό πρωτοσέλιδο μεγάλης εφημερίδας. Μπα, σοβαρά; Δηλαδή, κάποια χρόνια πριν όταν είχε ξανα-καεί τμήμα της Πάρνηθας, όταν γίνονταν στάχτη η Πεντέλη, ο Διόνυσος, και η Ελλάδα ολόκληρη, τότε τους … είχαν πιάσει “στο ξύπνιο”; Όταν ως κάτοικοι των περιοχών που φλέγονταν είχαμε φορτώσει όπως-όπως κάποια βασικά πράγματα στο αυτοκίνητο και με το κλειδί στη μίζα και τις μάνικες στο χέρι περιμέναμε, με “κομμένα” μάτια από τον καπνό και την αϋπνία, να χαράξει για να μπορέσουν να σηκωθούν τα αεροπλάνα μπας και σώσουν το δάσος και τις περιουσίες μας, τότε συνέβη κάτι το διαφορετικό; Ή μήπως είδαμε καμμία αναδάσωση; Έλεος πια! Κατανοώ το γεγονός ότι πολλοί “δημοσιογράφοι” είναι -για να το θέσω και κάπως “κομψά”- ταγμένοι σε διάφορες πολιτικές παρατάξεις, αλλά μέχρι ενός ορίου το θράσος παιδιά! Αν μη τι άλλο λυπηθείτε τα στομάχια μας, θα πάθουμε κάνα έλκος απ’ τον πολύ εμετό.

Αναρωτιέμαι…

Ο κύριος δήμαρχος (που δεν γνωρίζω ούτε το όνομά του, ούτε που ανήκει και ούτε και μ’ ενδιαφέρει), που βγήκε χθες σε ραδιοφωνικό σταθμό και μας είπε ότι αυτός είναι έτοιμος και οργανωμένος με ανθρώπους και οχήματα γιατί κι αυτοί έχουν ένα ωραιότατο δάσος στην περιοχή τους (!), σκέφτηκε αυτό που έκανε ή απλώς αδιαφόρησε; Σκέφτηκε ότι κάτι τέτοιες ώρες, με το να βγεις και να διαφημίζεις το έργο σου, μπας και και ζεστάνεις την καρέκλα σου και για τα 4 επόμενα χρόνια, μπορεί να δώσεις στόχο στον κάθε παράφρονα εμπρηστή;

Αναρωτιέμαι…

Μέχρι πότε θα κάνουν πλιάτσικο στη νεκρή Ελλάδα; Μέχρι πότε η καταστροφή θα αποτελεί το εφαλτήριο για την προσωπική προβολή και το κομματικό συμφέρον; Και δεν μπορώ παρά να θυμηθώ κάποια από τα λόγια του Σωκράτη 2.500 χρόνια πριν προς τους αγνώμωνες Αθηναίους (τελικά αυτό το ρημάδι το DNA δεν αλλάζει ποτέ έτσι; τότε η πόλις-κράτος των Αθηναίων, σήμερα η Ελλάδα ολόκληρη), στην απολογία του, έτσι όπως έχει σωθεί από τον Πλάτωνα:

“… Νομίζετε λοιπόν ότι θα είχα φτάσει σ’ αυτήν την ηλικία αν είχα ασχοληθεί με την πολιτική και αν πράττοντας ως τίμιος άνθρωπος υποστήριζα το δίκαιο και, αν όπως πρέπει, φρόντιζα γι’ αυτό περισσότερο απ΄όλα; Κάθε άλλο άνδρες Αθηναίοι. Ούτε και κανένας άλλος άνθρωπος…”

Αναρωτιέμαι…

Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω μερικές γραμμές για ν’ αποχαιρετήσω ένα φίλο.

Έναν τετράποδο, γκρι-μπεζ, μαλλιαρό και χαρούμενο φίλο, με τα εκφραστικότερα μάτια που έχω δει στη ζωή μου.

Ο Άλφι μπήκε στη ζωή μας πριν από 7 χρόνια όταν τον βρήκαμε έξω από την πόρτα του σπιτιού μας πεινασμένο, διψασμένο, με τραυματισμένο το ένα του ποδαράκι και -καθώς αποδείχθηκε αργότερα από κάποιες ακτινογραφίες- πυροβολημένο. Ναι, σωστά διαβάσατε. Κάποιος “άνθρωπος” είχε πυροβολήσει το “ζώο”.

Από τότε είχαμε την τύχη να μείνει μαζί μας. Και πάλι σωστά διαβάσατε. Η τύχη ήταν όλη δική μας δεδομένου ότι, η συνύπαρξή μας με το σκυλάκι αυτό μας ξύπνησε συναισθήματα και ευαισθησίες … πολύ βολικά κρυμμένες έως τότε στο βάθος της ψυχής. Ποτέ πια δε θα δεχθώ ως άνθρωπο το υποκείμενο εκείνο που βασανίζει ή εγκαταλείπει στους δρόμους ένα ανυπεράσπιστο ζώο. Ποτέ πια δε θα ξαναδώ με το ίδιο μάτι την “κυρία” που κάνει “ξουτ” στο αδέσποτο πεινασμένο σκυλί, που διέπραξε το έγκλημα να περπατήσει δίπλα της με κίνδυνο να “λερώσει” το ακριβό, ντιζαϊνάτο, του κώλου φουστανάκι της.

Ο Άλφι μας έκανε πιο υπεύθυνους, πιο υπομονετικούς και πιο γενναιόδωρους ως χαρακτήρες και μας έδειξε το πραγματικό πρόσωπο της ευγνωμοσύνης και της άδολης αγάπης.

Αρρώστησε βαριά πριν από 2 μήνες. Κάναμε ό,τι ήταν δυνατό για να παρατείνουμε τη ζωή του όσο το δυνατόν περισσότερο και στα πιο αξιοπρεπή για το ζωάκι πλαίσια. Το ίδιο και ο ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ -τόσο ως επιστήμων όσο και ως άνθρωπος- γιατρός που είχαμε, τόσο ο Άλφι όσο κι εμείς, την τύχη να τον παρακολουθεί και που το πάλαιψε μέχρι, στην κυριολεξία, τέλους.

Τελικά ο Άλφι δεν άντεξε. Έφυγε από κοντά μας χθες το πρωί. Ένα ζεστό, ηλιόλουστο πρωινό, απ’ αυτά που του άρεσαν τόσο πολύ, έχοντας δυστυχώς ζήσει τον κρύο και βροχερό καιρό όλων των προηγούμενων ημερών… Άφησε πίσω του μία κενή θέση στο σπίτι μας και καθημερινές συνήθειες που αναζητούν επίμονα και με επώδυνο τρόπο ικανοποίηση.

Γειά σου Αλφάκο μας. Σ’ ευχαριστούμε για την αγάπη που μας έδωσες, την παρεούλα που μας έκανες, μα πάνω απ’ όλα σ’ ευχαριστούμε γιατί μας έκανες λιγάκι περισσότερο -μια σταλίτσα- καλύτερους ανθρώπους.

Αυτό είναι το νέο, πρώτο και μοναδικό μου μέχρι στιγμής blog κι ελπίζω να γράφω κάτι που και που!

Ευχαριστώ πολύ πολύ τη Dolcezza που μου έδειξε τα βασικά, σε αντίθεση με … κάποιους άλλους που “τρώνε” τον κόσμο ν’ ανοίξει blog και μετά κάνουν την πάπια!

Τα ξαναλέμε λοιπόν, σύντομα ελπίζω… 

Καλώς ήρθες στο Yooblog.gr. Aυτό είναι το πρώτο σου άρθρο. Μπορείς να το αλλάξεις ή να το διαγράψεις.